Teşekkürler Tanrım… Dünyayı cennetinden koparıp varettiğin için…
Teşekkür ediyorum bizlere güzel estetik bedenler verdiğin için… Bizlere yaşamı algılama gücü verdiğin için. Ve şükrediyorumki yarattığın bütün güzellikleri görebiliyorum…
Onların seslerini duyabiliyorum…
Peki neden benden alıp onlara vermedin???
Ne zaman yolarda elinde beyaz bastonuyla gezen kırgın insanlar görsem gözlerim dolar…
Ağlarım ardı sıra… Ağlarım hemde içimden geldiğince…
Ölürüm….. Ağlarım… Kurtulamam… Düşünürüm… Ağlarım… ve yeniden…
Düşündükçe ölürüm… İçimi acıtır… Beni benden alır…
Yaşarken ölmektir önümde gideni hissetmek…
Beyaz ne demek? Yeşil ne demek? Güzel olan nedir?
Renk nedir? Ben siyahtan başka bi renk bilmem. Uzun nasıl kısa? Çirkin ne demek?
Ben görmedimki? Ben hiç! …

Dur ne olur gitme yüreğimden Dur ne olur bile diyemeden gittin..Şimdi bilmem kaç zaman sürer bu ayrılığa alışmak..Belki biraz canım yanacak*ilk başlarda kabullenemeyeciğim*zor gelecek nefes almadan yaşamak..
Sen hiç bilmedin nefesim olduğunu*söyleyemedim ki..Nefesimsin diyemedim ki*Şimdi sana kal gitme diyebileyim.Alışmıştım her sabah sesinle uyanmaya*sesimle uyandırmaya..sesini duyunca günüm bir başka güzel oluyor demiştin ya ben her sabah senden önce uyanıpta seni aramaya alıştırmıştım kendimi.
Geceleri olurda rüyalarında görürsün diye geç saatlere kadar telefon sohbetlerini nasıl unuturum şimdi.offf içim daralıyor düşündükçe sensiz geçecek günleri*sesinden yoksun geceleri..alışmak mı çok zor..sevgi aldatmaz ama ya seven aldatırsa …

Gözlerimi açtığımda aklıma düşensin.
Nefes alışlarımda hissettiğimsin.
Yüreğim boşluğa takıldığında sensin hayalinle beni çekip alan,
Bu nasıl anlatılır,yada nerden başlanır bilmiyorum.
Tek bildiğim seninle bir yaşamın içinde nefes alma ihtimalimin olmayışı
İmkansızım diyorum ben sana.
Nasıl can yakan bir ateşse düştüğü yeri delip geçiyor.
Susarak aşıyorum yalnızlığımı.
İmkansızı hayata gömüp,
Rüyalarıma hapsediyorum seni.
Biliyorsun değil mi yaşam devam ettiğince
Seninle aynı gökyüzüne bakamayacağız.
Aynı havayı soluyamayacağız.
Aynı sofrada bir dilim ekmeği paylaşamayacağız.
Gözlerime bakarak seni seviyorum diyemeyeceksin.
Sen bastığın toprağın efendisiyken,
Ben yaşadığım toprağın susuz kalmış bir mezrasında
Yeşeremeyen bir filiz olacağım.
Zamansız vurdu acı,
Zamansız girdi kapımdan hayal.
Gözlerimi kapadığımda biliyorum ki seni görücem.
Ellerimin uzandığı yerde olacaksın biliyorum düşlerimde.
Sevda …

Hasretin düşer yüreğimin orta yerine
Garip bir hüzün sarar ruhumu
Her zaman yaslıdır bu şehir sensiz
Fakir odamda döner durur yokluğun
Dalar gider gözlerim uzaklara
Silindi rüyalarımı süsleyen renkler
Ne kar tanelerini tutuyor ellerim
Nede melekler teselli ediyor beni
Düşlerim kapkara artik
Düşlerimde bile yalnızım
Birden çalsan diyorum kapımı
Ansızın uyandırsan beni
Kurtarsan bu kâbustan
Kurtulsam bu maphustan
Güneşi getirsen bana
Yani sen gelsen diyorum
Ellerim acıyor ellerim bağlı simdi
Ellerim tutsak ellerim saklı
Ellerim kayboldu karanlığında gecelerin
Ellerime yokluğunun kelepçesi vuruldu
Sana çiçek veremem can
Resmin puslu vaktine dutsu …

gidersen
yokluğun uzar içimde
gün doğumunda boğulur
yıldız döker gökyüzü
ay kararır
ay sararır
şavkı vurur yanlızlığa
karanlık gözlerinin karasında kaybolur
gidersen
cemre düşmez payıma
zemheriler yaz ayında üşütür
ayrılık düşer yüreğime
gözlerin düşer ellerime
gözlerin gözyaşımda boğulur
hasretin kor alev
yüreğim koralevde kavrulur
gidersen
boynunu büker sarı gül
celladım olur gidişin
sigara dumanında ölürüm
bakışlarım terler
kaçamak gülüşlerim kaybolur dudağımda
çöl tutuşur ateşimde çöl kavrulur
vurgun yemiş yüreğim sensizlikte savrulur
gitme..

Hoşça kal demek istiyorum giderken. Hoşça kal da kocaman bir umut vardır çünkü.
“Sen Hoş kal, ben geleceğim” dir aslında ardına gizlenen.
“Şöyle bir tur atıp geleceğim” dir.
Bir kayboluş değildir Hoşça kal, aksine beş dakika sonra geleceğimdir
ya da beş saat sonra.
Gelirken de tüm umutları çuvalla getirmektir.
Hayatın gülücüklerine ufak bir hüzün eklemektir,
dudağın yarısına tebessümü saklayarak.
Nefes almanın biraz güçleştiğini hissetmek ama hiç durmayacağını bilmektir.
Hoşça kal ağlamaktır koparcasına, sarılmaktır karşındakine.
Çünkü bilinir ki geriye kesin dönüş vardır bir gün.
Aşk bitmemiştir yüreklerde, daha sıcacıktır.
O sıcaklık …

Sesini duyduğunuz anda avuçlarınız terlemeye
kalbiniz deli gibi çarpmaya başlıyorsa…
Bu aşk değil HOŞLANMAKTIR
Ellerinizi ondan çekemiyor sürekli
dokunmak sarılmak istiyorsanız ..
Bu aşk değil ARZULAMAKTIR
Yanınızda bir tek o olduğu için onu istiyorsanız….
Bu aşk değil YANLIZLIKTIR
Herkes onunla olmanızı beklediği için onunlaysanız..
Bu aşk değil SADAKATTİR
Size sıcak yakın davrandığı için onunlaysanız…
Bu aşk değil Kendine GÜVENSİZLİKTİR
Üzülmesini istemediğiniz için onunlaysanız…
Bu aşk değil ACIMAKTIR
Ona değer verdiğiniz için
hatalarını hoş görüyorsanız..
Bu aşk değil Arkadaşlıktır.
Bütün gün ondan başka hiçbir şey düşünmediğinizi
söylüyorsanız..
Bu aşk değil Koca bir yalandır.
Onun iyiliği için kendinizden çok …

Niyedir gecenin bu saatindeki yokluk
Gözlerin dolmuşluğu ağlamaklı oluş
Sabah olacak diye mi yoksa güneş doğacak diye midir bu hüzün
Ya da yarım kalan rüyadan bozma hayatlardan ayrılış mıdır içindeki hasret
Bilemedim…
Gecenin uğursuz rengi işlemiş gözlerime
Nereye baksam karanlık
Sabah olacak mı dersin ?
Sarmalayıp geceyi basacak mı bağrına
Gözyaşlarını silecek mi gökyüzünün
Yorumsuz bekleyişlerimin sürgünü
Renksiz hayatımın pembesi
Rüya mı matem ?
Ayrılık mı doğuş ?
Kim bulacak seni
Benden kim çalacak gözlerimin siyahından
Yok korkmuyorum
Gerçek mi hayal mi bilemediğim yokluğundan
Giyotinler büyüttüm gözlerimde
Asalarda fark etmez
Ben sensiz yaşamayı çoktan öğrendim darağacında
Güneş doğmasın karanlık tek adresim
Yaşamak mi ölmek mi aşk ?
Kimse bilmesin
Unutulsun ezberlerim seninle
Siyahın matemi işlesin …

Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez…. Biri tıpta okuyordu, öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı duraktan, aynıotobüse bindiler. Gençtiler, çok genç… Birbirileriyle konuşacakcesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başrdılar. İkisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse, kız ise ablasında…. Sırf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden çıkıp, şehrin öbür ucundaki o durağa, onların durağına
geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre sonra…
Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem …

Hayat akıp gidiyor avuçlarımdan bense tutamıyorum. Sadece gidişini seyredeyebiliyorum. Yapabileceğim en iyi şeyse avuçlarımdan kayıp gidene el sallamak oluyor. Ne acı dimi?
 
Kalbin acılar içinde parçalansa da yüzün gülmek zorunda oluyor ya hani en acısı da bu olsa gerek… Yalandan etrafa gülücükler dağıtmak, daha açılan yaralarının kabuğu bile düşmeden yaralarına yenilerinin eklenmesi, yüreğin parçalansa da gözlerinin gülmek zorunda olması ve dahası o gülmek zorunda olan gözlerinin gözyaşlarını bile için akıtmak zorunda kalması. Çok acı bunlar çoooooookkkk…. İçimden geldiğince, hıçkıra hıçkıra ve de özgürce ağlayamıyorum bile. Dedim ya gözyaşlarım içime akıyor …