Ona göre 18 yaş çok da küçük değilmiş. Ya bize anlatmıyorlar mı okulda 21 yaşında çıkılıyor ergenlikten diye—ergenlik konularına da girdim sonum ne olur bilemiyorum artık—. Bir insan ergenliği bitirmeden nasıl mantıklı kararlar alabilir ki?—en azından benim düşüncem bu—. Bir diğer konu ise arkadaşlar geçenlerde konuştuğum bir dostum. Bir insan ağzımdan çıkan her düşünceyi nasıl olurda ölüme çevirebilir ya. —Kansızlık var bende diyorum —ben sana bütün kanımı vereyim diyor. —Sen napıcaksın diyorum —ölürüm işte fena mı diyor Ölüm bir kurtuluş mudur? Müslümanız; en azından ülkemizin çok büyük bir bölümü müslimlerden oluşuyor. Müslümanlığın kavradığı inançlardan biri de ölümden sonra da hayat olduğu değil midir? Peki neden ölmek istiyorsunuz ki… Sordum hayatında bir eksikliği mi var? Acaba bi sevgiye mi muhtaç? Yoksa çok mu yalnız? Aldığım cevaplar doğrultusunda anladığım kadarıyla 5 tane idare ettiği sevgilisi de olsa yalnız hemde çok. İnsan bazen yalnızlığın koynuna atar kendini. Kolaya kaçmak mıdır hayat? Yaşamamak daha mı kolaydır sanki. Ölüm, ölüm bir kurtuluş değildir oysa. Eğer yalnızsan daha doğru öyle hissediyorsan istediğin yere git yine yalnızsındır.

Tüm insanlar yalnız doğar yalnız ölür ifadesine bu kadar sığınılmaz ki! Bir kere sen varsın ya hayatta bu hayat sana bahşedilmiş ya onu iyi kullanmalısın. Bazen bir gülücük bile bir hayatın son bulmasını engellemez mi? Mesela insanların sabahları birbirine ufacık bir tebessüm etmesi onların o güne güzel başlamasını sağlamaz mı? Bazen durduğum yerde gülümserim o kadar zorlukların içinde. Sadece bir umut kaplar içimi belki bir çıkış noktası beliriverir birden. İnsan bazen üzülmemek için kendisini zorlamalı. Çünkü üzüntüdür sağlığın en büyük düşmanı. Tansiyon ve şeker gibi bir çok hastalık morale bağlı değil midir? Gülümseyebildiğine sevinmek önemli değil midir? Yüzünden ameliyat olup da gülemeyen insanları düşünmek lazım bence. Hatta belkide göremeyen, duyamayan insanların hayata olan bağlılığını örnek almak lazım… Geçen televizyonda gözleri görmeyen ve mükemmel resim çizin bir adam ile onun yine gözleri görmeyen ve şair eşini gösterdiler. Ne yetenekli bir aile dedim kendi kendime. Çabalamışlar birisi resim çiziyor birisi şiir kaydedip onu okuyor.

Bizim de illa bir yeteneğimiz olması için duyu organlarımızdan birini kaybetmemiz mi gerekir? Neden biz de ölümü seçip hem Allah’a karşı günahkar hem hayata karşı nankör hemde kendimize karşı bu kadar acımasız oluyoruz ki? Yaşamak güzel bir şey. Kaydıraktan kayıp gülüp eğlenen çocuklar, gondola binen gençler, bir parkta elele oturmuş hayatında neler yaşadıklarını hatırlayıp gülümseyen o yaşlı yüreklerden biri olmayalım ki?:) şimdi bir bakınız kendinize neleriniz var hayatta! Elinizdekileri düşünüp sahip olmadıklarını düşünmeyi bırakın…birazcık bardağın dolu tarafını gözetleyin olur mu!!! Hayat var olmağa değer… Tuğba Gül

Sen hiç bilmedin nefesim olduğunu*söyleyemedim ki..Nefesimsin diyemedim ki*Şimdi sana kal gitme diyebileyim.Alışmıştım her sabah sesinle uyanmaya*sesimle uyandırmaya..sesini duyunca günüm bir başka güzel oluyor demiştin ya ben her sabah senden önce uyanıpta seni aramaya alıştırmıştım kendimi.

Geceleri olurda rüyalarında görürsün diye geç saatlere kadar telefon sohbetlerini nasıl unuturum şimdi.offf içim daralıyor düşündükçe sensiz geçecek günleri*sesinden yoksun geceleri..alışmak mı çok zor..sevgi aldatmaz ama ya seven aldatırsa demiştin ya ben seni hiç aldatmadım ki sevdiğim.

peki şimdi neden bu zamansız gidişin bu yürekten.yokluğunda atarmı bu yürek*nefes alırmı bu beden sanıyorsun.Sensiz bir hayatı istemiyorum*seni zor buldum bu kadar kolay kaybetmek istemiyorum ne olur ne olur gitme yüreğimden.kal eskisi gibi…
uzakta ol ama çıkma bu yürekten sesini duymaktan mahrum etme beni.sevdiğini söyleme*özlediğini söyleme arada bir de olsa aşkım*canım*hayatım derdin ya onuda deme istemem yeter ki gitme bu yürekten.

Sevdiğim*nefesim*biricik sevgilim gitme diyebilseydim bunları söyleyecektim…Keşke gitme diyebilseydim gitme*gitme*GİTME KAL BU YÜREKTE……

GİTME NE OLUR BIRAKIP GİTME
SENSİZ YAŞAYAMAM BEN BÖYLE
GİTME NE OLUR BIRAKIP GİTME
BİR ÖMÜR BOYU YAŞAYAMAM BÖYLE…

Nefes alışlarımda hissettiğimsin.

Yüreğim boşluğa takıldığında sensin hayalinle beni çekip alan,

Bu nasıl anlatılır,yada nerden başlanır bilmiyorum.

Tek bildiğim seninle bir yaşamın içinde nefes alma ihtimalimin olmayışı

İmkansızım diyorum ben sana.

Nasıl can yakan bir ateşse düştüğü yeri delip geçiyor.

Susarak aşıyorum yalnızlığımı.

İmkansızı hayata gömüp,

Rüyalarıma hapsediyorum seni.

Biliyorsun değil mi yaşam devam ettiğince

Seninle aynı gökyüzüne bakamayacağız.

Aynı havayı soluyamayacağız.

Aynı sofrada bir dilim ekmeği paylaşamayacağız.

Gözlerime bakarak seni seviyorum diyemeyeceksin.

Sen bastığın toprağın efendisiyken,

Ben yaşadığım toprağın susuz kalmış bir mezrasında

Yeşeremeyen bir filiz olacağım.

Zamansız vurdu acı,

Zamansız girdi kapımdan hayal.

Gözlerimi kapadığımda biliyorum ki seni görücem.

Ellerimin uzandığı yerde olacaksın biliyorum düşlerimde.

Sevda masalı gibi derin ve renkli

Bir o kadar da heyecanlı.

Sözleri aşmak,sadece yaşamak.

Hissetmek derinlerde bir yerde.

Gerçeğin kavurucu ateşinden uzak durmak için

Hayalin içinde yaşamak.

Uyandığımda biliyorum ki her şey uzak

Erişilmez, bir o kadar da imkansız.

Uyanmasam, avunsam yaşadıklarımla.

Kendimi uyutsam,

Hiç kalkmasam ve hiç konuşmasam.

Bir gün biliyorum bu rüya bitecek

Bir gün biliyorum renkler siyah beyaza dönecek

Bir gün biliyorum sensizlikle yaşamayı öğreneceğim.

Şu andan başka an yok.

Yarın meçhul,

Geçmişse yaşanmış ve bitmiş.

Gözlerim kapalı…

Ben şu an seninleyim.

Bir, imkansıza sevdalıyım…

Silindi rüyalarımı süsleyen renkler
Ne kar tanelerini tutuyor ellerim
Nede melekler teselli ediyor beni
Düşlerim kapkara artik
Düşlerimde bile yalnızım

Birden çalsan diyorum kapımı
Ansızın uyandırsan beni
Kurtarsan bu kâbustan
Kurtulsam bu maphustan
Güneşi getirsen bana

Yani sen gelsen diyorum
Ellerim acıyor ellerim bağlı simdi
Ellerim tutsak ellerim saklı
Ellerim kayboldu karanlığında gecelerin
Ellerime yokluğunun kelepçesi vuruldu

Sana çiçek veremem can
Resmin puslu vaktine dutsu düşlerimin
Mezar olacak bana bu dört duvar
Yokluğun kadar gerçek bu ecel
Yokluğun kadar büyük içimde acı

Azar azar oluyorum sen bunu bilmiyorsun
Mezar olacak bana bu dört duvar
Resmin puslu vaktine düştü düşlerimin
Simdi ben yokluğuna tutsağım
Olum içiririm sensiz her güne

İste bu ben senin fakir sairin
Gökyüzüne sekil veren o ressamım ben
Bir sen yoksun görünmüyorsun
Gökyüzünde döner durur bir kartal
Ben yaralıyım vurgun yedim gözlerinden

Ter ateşliyim yanıyorum
Bir yudum su olsan diyorum çatlayan dudaklarıma
Yüreğim kurak topraklar gibi
Gözlerim karanlık kuyu dibi
Sevdamı kurşunladılar can

Kahpelerin hesabi var ömrüme
Bir sen yoksun görünmüyorsun.

gidersen
cemre düşmez payıma
zemheriler yaz ayında üşütür
ayrılık düşer yüreğime
gözlerin düşer ellerime
gözlerin gözyaşımda boğulur
hasretin kor alev
yüreğim koralevde kavrulur

gidersen
boynunu büker sarı gül
celladım olur gidişin
sigara dumanında ölürüm
bakışlarım terler
kaçamak gülüşlerim kaybolur dudağımda
çöl tutuşur ateşimde çöl kavrulur
vurgun yemiş yüreğim sensizlikte savrulur
gitme..

Niyedir gecenin bu saatindeki yokluk
Gözlerin dolmuşluğu ağlamaklı oluş
Sabah olacak diye mi yoksa güneş doğacak diye midir bu hüzün
Ya da yarım kalan rüyadan bozma hayatlardan ayrılış mıdır içindeki hasret
Bilemedim…
Gecenin uğursuz rengi işlemiş gözlerime
Nereye baksam karanlık
Sabah olacak mı dersin ?
Sarmalayıp geceyi basacak mı bağrına
Gözyaşlarını silecek mi gökyüzünün
Yorumsuz bekleyişlerimin sürgünü
Renksiz hayatımın pembesi
Rüya mı matem ?
Ayrılık mı doğuş ?
Kim bulacak seni
Benden kim çalacak gözlerimin siyahından
Yok korkmuyorum
Gerçek mi hayal mi bilemediğim yokluğundan
Giyotinler büyüttüm gözlerimde
Asalarda fark etmez

Ben sensiz yaşamayı çoktan öğrendim darağacında
Güneş doğmasın karanlık tek adresim
Yaşamak mi ölmek mi aşk ?
Kimse bilmesin
Unutulsun ezberlerim seninle
Siyahın matemi işlesin ellerime
Unut bir damla hayat içimde
İdam sehpasında kaldı kahkaham

Bir ihtimal Daha yok
Şehrin en belalı çocuğunun elinde
Mısralar tetikte ve tehlikelidir
Hele çırılçıplak dayandıysa ayrılık
Bir tren istasyonuna
Hele akşamsa vakit
Şarkıların sinir uçlarına dokunuyorsa hayat
Üstelik İzmir’e yağmur da yağıyorsa
Ve kanıyorsa elleri şairlerin

Ve bir Yusuf daha öldüyse
Gazete manşetlerinden
Zehirlenerek

De git..! gülüm
De git..! anlamsızım
De git..! z/aman/sızım

İçimde bir çocuk çırpına çırpına yanıyor
Şakağında kan kirlenmiş porsuk gibi akıyor
Acısına sırat bile dayanamıyor
Sen nasıl dayanacaksın

Kan dudağında baldıran sözleri
Onyedi yaşına sıkılan kurşunlar gibi
Saçında ak, yüzünde hayat
Denizi olmayan şehirlerin
Çöp yiyen martıları gibi
Kırıyor kanadını şiirin hece hece

Kaç be gülüm
Kaç bu adam yaralı bir hayvan gibi
Atlıyor gecenin çitlerinden
Isırıp yumruğunu
Akan kana umut diyor
Çıldırıyor caddeler
Çıldırıyor gece yarısı
Çıldırıyor ay ışığı, limon sarısı

Kaç… kaaaaaç..!
Mühürlenmiş yüreğinin, gün/eşlere kapısı

Kaç ve o şarkının dediği gibi
En iyisi bir şiir yaz
Şehre aksin düşmeden
Bahar bakışlarında üşümeden
Otur
Ve bir şiir yaz
Dudaklarını umuda bükmeden

Sıcak bir ekmeği böl ve uzat aşka
Yarın sabah bir çay demle mesela
Tenekelere sardunya dik benim için
Su koymayı unutma pencerene
Aç radyoyu, kuşlar gelir, su bahane
Bakkaldan çam kolonyası da al
Kokla, kokla
Gül gibi açılırsın
Çünkü sen bir gül masalısın

Ben tam karşında olacağım
Şu üzerine saat koyduğun dolabın yanında
Yeşil ve çiçekli örtüsünü bozmadan yatağının
Gümüş bir takı gibi duracağım

Hapşırırsan pencereyi kapatır
Çok yaşa derim
Yaşarsın…
Çünkü; Sen bende Fırat gibi
Cennete akan bir ırmaksın

De git..! gülüm
De git..! anlamsızım
De git..! zamansızım

Söylemeden söze kanarsın..
İçmediğin suya kanarsın
Bilirim kapanmaz yaran yine kanarsın
Dokunma bana sende yanarsın

İçimde bir çocuk çırpına çırpına ölüyor
Gazetelerin haberi bile yok

Acısına sırat bile dayanamıyor..
Sen nasıl dayanacaksın