Dön bak etrafına, ne kaldı senden dünyaya… Bak bak iyi bak gidiyorsun işte, birazda yukarıdan bak hayatına kuş bakışı misali.Yaktığın yıktığın hayatları izle biraz. Umurunda olmadan yaşadın bunca yıl bak seninde bedenin toprak oluyor… Seninde ruhun başka alemlere göçüyor.

Şimdi düşün bakalım topu ayağına çarptı diye azarlayıp kalbini kırdığın o çocuğu, yada evdekilere sinirlenip dışarı çıktığında tekmelediğin o küçük kediyi, düşün bakalım sahilde umutlarını kırıp gözyaşı armağan ettiğin o sevgiliyi. Sahi nası da üzülmüştür kim bilir? Sen aylarca oyun oynamıştın değil mi onunla… Elindeki 3-5 kuruşu da aldıktan sonra sevmiyorum deyip nasıl da acımasızca bırakmıştın ortada… Sımsıcak bir yuva özlemiyle büyümüştün oysa. Kimsesizdin sen.

Elinde avucunda hiçbirşeyin yoktu benliğin hariç.Sen o benliğini de yitirmiştin ölmeden önce.Nasıl öldüğünü biliyorsun herhalde değil mi.kırdığın kalplerin, kendi kendine çıkarın olduğunu sandığın ilişkilerin getirileri öldürdü seni.Ölüm seni gece yarısı uykunda sessizce yakaladı, sakin ve korkusuzca gelen bir misafirle. Kırdığın bir kalbi taşımaya çalışan bir insanevladı sıkıvermişti alnının ortasına ardından kendine de.

Yapamadı zaar napsın sevda kalbi içten içe kemiriyordu, karşılıksız sevda öldürür adamı derler ya öldürdü işte… Şimdi yalnızlığın içinde naralar at artık. Korkmuştun ölmekten ya korkularınla yüzleş artık. Bakıp da güvenme başında ağlayanlara. Onlar kurtaramicak seni, kaldın sen yalnız başına…Bak oturdukları evi beğenmediğin, fakir diye aşağıladığın teyzen gelmiş cenazene. O bile bırakmamış seni.

Yazık ki ne yazık sana. Ben neydim derdim ne oldun?Bak şimdi iyice bak hayatına, tekrar gözden geçir hayatını… Buraya kadarmış güzel aşkım… Yazan: Tuğba GÜL