Bir ihtimal Daha yok
Şehrin en belalı çocuğunun elinde
Mısralar tetikte ve tehlikelidir
Hele çırılçıplak dayandıysa ayrılık
Bir tren istasyonuna
Hele akşamsa vakit
Şarkıların sinir uçlarına dokunuyorsa hayat
Üstelik İzmir’e yağmur da yağıyorsa
Ve kanıyorsa elleri şairlerin

De git..! gülüm
De git..! anlamsızım
De git..! z/aman/sızım

İçimde bir çocuk çırpına çırpına yanıyor
Şakağında kan kirlenmiş porsuk gibi akıyor
Acısına sırat bile dayanamıyor
Sen nasıl dayanacaksın

Kan dudağında baldıran sözleri
Onyedi yaşına sıkılan kurşunlar gibi
Saçında ak, yüzünde hayat
Denizi olmayan şehirlerin
Çöp yiyen martıları gibi
Kırıyor kanadını şiirin hece hece

Kaç be gülüm
Kaç bu adam yaralı bir hayvan gibi
Atlıyor gecenin çitlerinden
Isırıp yumruğunu
Akan kana umut diyor
Çıldırıyor caddeler
Çıldırıyor gece yarısı
Çıldırıyor ay ışığı, limon sarısı

Kaç… kaaaaaç..!
Mühürlenmiş yüreğinin, gün/eşlere kapısı

Kaç ve o şarkının dediği gibi
En iyisi bir şiir yaz
Şehre aksin düşmeden
Bahar bakışlarında üşümeden
Otur
Ve bir şiir yaz
Dudaklarını umuda bükmeden

Sıcak bir ekmeği böl ve uzat aşka
Yarın sabah bir çay demle mesela
Tenekelere sardunya dik benim için
Su koymayı unutma pencerene
Aç radyoyu, kuşlar gelir, su bahane
Bakkaldan çam kolonyası da al
Kokla, kokla
Gül gibi açılırsın
Çünkü sen bir gül masalısın

Ben tam karşında olacağım
Şu üzerine saat koyduğun dolabın yanında
Yeşil ve çiçekli örtüsünü bozmadan yatağının
Gümüş bir takı gibi duracağım

Hapşırırsan pencereyi kapatır
Çok yaşa derim
Yaşarsın…
Çünkü; Sen bende Fırat gibi
Cennete akan bir ırmaksın

De git..! gülüm
De git..! anlamsızım
De git..! zamansızım

Söylemeden söze kanarsın..
İçmediğin suya kanarsın
Bilirim kapanmaz yaran yine kanarsın
Dokunma bana sende yanarsın

İçimde bir çocuk çırpına çırpına ölüyor
Gazetelerin haberi bile yok

Acısına sırat bile dayanamıyor..
Sen nasıl dayanacaksın