Yaşadığımız dünyada tümüyle mükemmel bir yapıya sahip birçok güzellikler var. Her şeyiyle biz insanlara hizmet etmekte ve biz insanlar da bunun değerini bilmemekteyiz…

Yaşadığımız evren gerçekten mükemmel bir şekilde yaratılmış. Ama insanlık devam ettikçe bu mükemmellik yerini gelişmiş teknolojiye bırakmakta. İnsanlık sağ olsun ne doğa doğalığıyla ne de insanlık insanlığıyla kalmış.

Ama hayallerimiz hala bizimle. Hayal deyip de geçmeyin, gerçek olur belki de bir gün.

Dünyayla ilgili hep bir hayalim ouyor. İnsanların doğayla barış içinde yaşadığı bir dünya vardır yaşamımıza. İnsan insanı, insan doğayı, insan DÜNYASINI sevmiştir. Dinginlik, sakinlik, huzur.

Dünyamda güneş batmaz asla. Batmayan bir güneş güzel olmaz mı? Karanlık olmazsa karanlığın gizledikleri de olmaz belki.

Öyle bir dünyadır ki hayallerimde dünyam. İnsanlar üzmez, insanlar kırmaz. E doğal olarak üzülmez, kırılmaz. Zarar vermez kimseye, zarar da görmez. Gelişmiştir. Zihinsel olarak. Zaten önemli olan da budur. İnsanlar kendini tanımıştır. Doğayı, evreni tanımıştır. Anlam yüklemiştir her şeye. Anlamıştır birbirini, anlamıştır evrenini, anlamıştır yaradanını…

Yokluk yoktur dünyamda. Yokluk olmazsa kim bilir belki karanlık, kötülük de olmaz. Ne de olsa karanlık ışığın yokluğu, kötülük iyiliğin yokluğu değil midir?

Budur hayallerimin dünyası. Boyut olarak küçük, manevi olarak alabildiğince sınırsız. Demiştim ya hayal deyip geçmeyin gerçek olur belki diye. İnanmayın. Böyle bir dünya bu saatten sonra ancak hayallerde, kilitli kapılar ardında kalır. Ama belki bulunur mu anahtarları? Orası da bu hayalin en meçhul umudu olarak kalır…